ΜOONDOG

September 4, 2013 at 5:11 pm (Uncategorized)

Τέλος ενός ταξιδιού και η αρχή ενός επόμενου…

 

1148247_458962380869660_508016954_n

Περπατάω και εδώ είναι χειμώνας .Πριν από μήνες σκεφτόμουν να κάνω αυτό το ταξίδι με το ποδήλατο που έλεγα.Να πάρω μια σκηνή να ξεκινήσω από το σπίτι μου και να τερματίσω στην Ανταρκτική .Θέλει πολλά κότσια και κυρίως να ξεκαθαρίσω μέσα μου αν φεύγω επειδή δε αντέχω την πραγματικότητα ή φεύγω επειδή δε μπορώ να φτιάξω τη πραγματικότητα άρα πρέπει πρώτα να γίνω δυνατός.Φυσικά πρέπει να φροντίσω πολλά.Πόσα θα αφήσω πίσω σαν το ταξίδι στο παρελθόν που είναι μια άλλη κρυφή μου σκέψη ,αλλά αν ξαναγυρίσεις στο παρελθόν θα είσαι τυχερός να ξαναγνωρίσεις τις  κοπέλες σου ,τους φίλους και όλες τις  στιγμές που άξιζαν?Θα γίνουν όλα από  την αρχή  ή θα πέσεις πάλι στα ίδια ακριβώς πράγματα?.Θα ξαναβρεθείς πάλι σε εκείνο το λόφο που τον  έκανες σύνθημα που θα είναι για καιρό το σημείο μελλοντικής ευτυχίας ,θα ξαναβρείς ανοιχτά αμάξια ,θα νιώθεις άτρωτος  στις αποτυχίες  .θα είσαι  ναρκωμένος μετά από έντονο σεξ ,μπάσκετ με φίλους ,κηδείες ,συναυλίες που δε είχαν φωνητικά,δεν είχαν σκοπό και κυρίως κριτική.Οπως τα χρόνια για να πάρω τα πτυχία μου.το ξύλο που έπαιξα για την επιβίωση μου σε εκείνα τα στενά σοκάκια μιας άλλης πόλης μακρινής.Το ταξίδι για έναν απελπισμένο έρωτα,Της φάνηκαν λίγο.Γιαυτό την ξέχασα όταν ήρθε να μείνει απέναντι μου .Αλλαξα την ταυτότητα μου.Δεν είμαι αδύνατος και ανοιχτόχρωμος σαν ξένος τουρίστας πια .Γέμισα τατουάζ και άφησα την φυσική για να μορφοποιώ σίδερα.Μαστορεύω αμάξια και φυτεύω δέντρα.Εγινα hacker .Για να βρεθώ σε μια φυλακή και να παραβιάζω τις πόρτες τις .Διαβάζω Μπάροουζ και Μπέκετ .Αφησα τη ποίηση.τον Λειβαδίτη ,τον Καβάφη .τον Καβαδια.Τα βασικά δεν είναι όμορφα ,δεν είναι λογικά με την ευρεία έννοια.Είναι απλά η ζωή.Και έχει ενδιαφέρων παρόλα αυτά.

Δεν ξέρω ποια θα είναι τα επόμενα λοιπόν και τη στιγμή που θα αρχίσω πάλι το πετάλι .Προέχουν βασικότερα πράγματα.Είμαι από τους ανθρώπους που αν  ξεκινήσω θα έχω κάνει ήδη ενα μεγάλο μέρος της διαδρομής .Οπως και έγινε.Χρειάζομαι τροφή τώρα,νερό,να διορθώσω τους χάρτες ,ύπνο….

Δεν γράφω πια αύριο είναι μια άλλη μέρα.Απλά ξέρω ότι περνάει είναι δικό μου .Και αν θέλω να δώσω δε μπορεί να γίνει με τον τρόπο των άλλων.Πολύ καλός για την κακία  πολύ κακός για τη καλοσύνη μου είπαν από παλιά .Ευκολα στη κριτική και δύσκολα στην ουσία.Σκύλος στο φεγγάρι .τυφλός αλλά όχι μόνος .
4/9/2013 Παλιό υλικό για τις καινούργιες μου αλληλεπιδράσεις .

Permalink 2 Comments

a black friday bar

January 4, 2012 at 6:40 pm (Uncategorized)


Δεν πρέπει να περιμένω άλλο

Για καταιγίδες που μπορώ να  αισθανθώ.

Μπροστά αλλά και προς τα πίσω.

Θέλω να με πληγώσει ο κεραυνός με την μύτη του.Οπως εγώ το μυστικό αυτί σου

Για να φανεί το επικίνδυνο της ανάγκης.

Με ενδιαφέρεις σαν ημιτελή ερώτηση .Που έκρυψες  με έρωτα  , υπομονή και θόρυβο….

Permalink Leave a Comment

silver mit zion ,αθηνα ,παρτυ

March 8, 2011 at 8:42 pm (Uncategorized)

i fed my metal bird …το ακούω και στη σκέψη των μεταλλικών φτερών βλέπω ανθρώπινα τρωτα σημεία.Οχι σιον αλλά Αθήνα.Στη λεωφόρο πάντα τα πράγματα έχουν  ένα δικό τους τρόπο .Ανάμεσα στα κοινά αμάξια περνανε datsun με κρεμμύδια.Τρίκυκλα με σιδερικά .Μια ζητιάνα με τα ψυχολογικά της χορεύει και μιλαει μόνη .Στο μετρό κυκλοφορεί η ασχήμια .Μιζέρια. Τη νιώθεις σαν μια βόμβα έτοιμη να πέσει και να εκραγεί  στα κεφάλια αυτών που ανήκουν στη μέση. Άνεργος .θεωρητικά στον αέρα ,υπό άλλες συνθήκες να έχεις βάλει στην ακρη τον δημιουργικό σου εαυτό και απλά να είσαι κρετίνος. Δουλειά για επιβίωση. Από την άλλη δε μπορείς να ορθώσεις ανάστημα απέναντι στην αγέλη των χαρούμενων .στους τύπους που η ζωή τους έχει νόημα μεταξύ της αυτιστικής διασκέδασης του κέντρου της Αθήνας και της λαιμαργίας για τεχνολογίες .Ανάγκη για διασύνδεση ,για δίκτυα, για ενημέρωση.Surfing αυστηρά και ελεεινά οριζόντια .Αδυναμία εμβάθυνσης. Aμύνεσαι με την επίθεση στη θλίψη που δίνει η συνειδητοποίηση …Καιρό τώρα η πόλη απομακρύνεται .Οι άνθρωποι σπάνε τους δεσμούς τους με την παλιά τάξη .Νέα εποχή όπου η κρίση αξιών επαναπροσδιορίζεται στη βάση ότι η κρίση είναι υποκειμενική. Είμαι όσο χαρούμενος δείχνω. Όσο φτωχός επιτρέπει η ανάγκη μου για εξωστρέφεια .Όσο χρήσιμος όσο έχω τοποθετήσει τον εαυτό μου μέσα σε ένα σύστημα που δε μου αφήνει προσωπικό χώρο. Με τους γνωστούς τρόπους μέτρησης αν δουλεύεις απολαμβάνεις κάτι-όχι πλήρως ορισμένο από την αυτάρκεια .Ακόμα και αν πουλάς κατσαρόλες .
Δεν ξέρω που με οδηγούν οι σημερινές σκέψεις. Υπάρχει η πλευρά του hangover ,των αποκριάτικων πάρτυ .Υπάρχει και η άλλη όπου μετά από ένα οποιοδήποτε club το καλύτερο είναι η βόλτα στο κρύο.Οι καντίνες με τα βρώμικα .Υποχρεωτικά και χωρίς εξηγήσεις.Με λίγους και για τα λίγα που αξίζουν να ειπωθούν

Permalink Leave a Comment

DADA

February 6, 2011 at 6:05 pm (Uncategorized)

Διαβάζω τη ζωη σου σαν μεταφορα .Σαν να περιμενω απο εμενα να δωσω ερμηνεια σε αυτα που με απασχολούν ,να παρω απαντήσεις που πρεπει να με καλύψουν για να μη πέσω.Πυρετικά.Μπήκα με βία Τεταρτη βγηκα Κυριακή.Ψηλαφησα το παρελθον .Φανταρος, μαθητης, ταξιδιωτης ερωτευμενος ,γραφιας ,λογιστης , οδηγος.Γυριζε στο κεφαλι μου μεχρι να πονεσουν τα ματια μου ολος ο ορθολογισμος μου με ολα τα κενα του.Το μελλον μου με αυτα που του λειπουν και χασκουν απειλιτικα.Μια δευτερη πραγματικοτητα πισω απο τα πραγματα τη καθημερηνοτητας.Ενας καφες απο το μανιφεστο του dada ,ενα τραγουδι μεσημεριανης ανατολης.Παραδοξη χαρα.ετσι το λεω .Οταν τη βλέπω χωρις να υπαρχει .Κορυφαια αδυναμια που μου υπενθυμιζει πως το μονο που αξζει στη ζωη μου ειναι η πλακα…

Permalink Leave a Comment

DARK PLANET

January 20, 2011 at 4:06 pm (Uncategorized)

1/2

Θα είμαστε στην ερημο με καταληψία από ερωτα ,επαγγελματικες αποτυχιες και μια εικόνα του κοσμου τοσο διαυγη που θα εναι σαν γυαλί.θα ειμαστε γυμνοι από τη μεση και πανω ,θα παιζουμε μουσικη στα χαμηλα των λοφων σκαρώνοντας ριμες για την καταγωγη των παραμυθιων ,την φαινομενική πραγματικοτητα του Ηρακλειτου και τις γυναίκες με τα πρασινα ματια που μας αφησαν πρωτες για να μην τις αφησουμε εμεις .Ενα φιδι βγαινει από το στομα και γινεται κισσός , μυριζει όμορφα βανιλια ,καφε και αλμύρα καθως σκαλιζω καινουργιες διαδρομες πανω μας.Νεα κυκλωματα ,άλλες αρμονικές τετοιες που ξυπναω με χαμογελο ,σκουντουφλωντας στα τυφλα απ τον ηλιο καθως μετεφερα το κρεβατι μου στην ακρη του γκρεμου ετοιμο να γκρεμιστει από ψηλα και να γινει κομματια .Γελαμε στραβα καθως σου μιλαω στην γλωσσα των βεδουινων και σε κοιταω ησυχα ,Από εδώ στη μεση του πουθενα σου ,φαινονται ομορφα μπαρακια ,λιμανια και γοτθικες εκκλησιες .Και εσυ το ίδιο .Μπαινεις μεσα σε ότι απόμεινε πια ,με την κιθαρα σου και αγριες ιστοριες μαχων και αίματος ,κλαιγοντας με διεστραμενες μελωδιες που παιζουν μονο σε μια συγκεκριμενη θέα.με λιγους φιλους και κρασι πολυ.Τις βαρέθηκες ή τις πρόδωσες.Το πραγμα παει όμως όπως πανε όλα στον κόσμο .Υπαρχουν όλα γιατι είναι στη φυση σου να τα πετυχεις.Καλα η κακά εινα εκει και δε θα εκφρασεις ποτε κριτική γιαυτα….
Θα ειμαι για παντα ασεβης και αδιάφορος σε όσους δε μπορουν να με κοιταξουν στα ματια ,σε οσους αντι να βαλουν τα κλαματα μπροστα μου ή εστω πισω μου φευγουν αλώβητοι.Σε οσους τελος παντως δε εχουν διαφορετικη αποψη από εμενα για το κενο μεταξυ μας , η δε τους νοιαζει και πολύ .Εμενα με νοιαζει .γιαυτο ειμαστε εδώ τοσο μακρια και τοσο αδυνατισμενοι πια αλλα σκληροι .Να βλέπουμε ηλιοβασιλεματα αφου μειναμε φτωχοι.Και δεν εννοώ λεφτα μωρο μου.γυμνια εσωτερικη .αν ηξερες θα ηξερα και εγω.
Κραταω ένα τιποτα στα χέρια μου από τοτε που καταλαβα τον εαυτο μου.Ομως επειδη είναι τιποτα ,μπορει να γινει και τα παντα .Αλλα αυτό δε το ξερεις και δε γινεται αλλιως σαυτόν τον κλειδωμενο κόσμο.Ειδικα αν εισαι τοσο δειλος.

2/2

Θέλω να είσαι όπως σε θέλω .Οπως σε φανταζομαι.Μακριά και κοντά.Μαγικά να πλησιάζεις και να απομακρυνεις τα δαχτυλα σου από πάνω μου.Θέλω ομως και να σε πληγωνω ,οταν ερχεσαι τα βραδια διπλα μου να σε διώχνω με ασχημα λογια .Να σου φωναζω πολυ και να ξαναγυριζεις .Δεξου το και θα ειναι παραμυθενια.Συνειδητοποιησε το και θα σε σκοτώσω.Θα σε προσφερω στη συνηθεια.Σε νορμες .με δωρακια ξαφνικα και τρελα παρτυ.Συναντησε με .Στην αλλη πλευρα ,Θα σου το λεω μεσα απο τα δοντια .
οι οροι μας ειναι σα τους καθρεφτες .η αληθεια ειναι η τομη της παραμορφωσης τους .οταν η εικονα καθαριζει για ενα sec ο κοσμος γινεται οπως ακριβως ειναι .Σιωπα και δε ξερεις τι ειναι πιο ομορφο το ψεμα ή η αληθεια.Δε μπορεις .εγω ναι .Γιατι ειμαι αδειος .Παντα

Permalink Leave a Comment

Ρωτα ότι θες

November 21, 2010 at 7:31 pm (Uncategorized)

Και όσα φοβάσαι να ρωτησεις.Οσα δεν λες και όσα δεν κάνεις .Γιατί τόσο καιρο με αυτη την λογικη θα επρεπε να ξέρεις ,να ειχες μαθει ότι οταν μπαινω εγώ σε θεση υποκειμενου με αναιρω.Καθε θεση ,καθε διαλεκτική προταση ,πραξη, με τοποθετει απεναντι .Να περιμενω ,να απαντω και να ρωταω .Δε μου χρειαζεται πια .Κουραστηκα .Δε παει. Φθορά.Αξιζει μόνο η αληθεια εκεινου που δεν νιωθει την αναγκη να την αποδειξει. Επιβολη οχι υποβολη .
Λοιπον θα ζουμε χωρις λογια και χωρις ονειρα .Στην σιωπη. Μεταφραζοντας τις οπτικες πληροφοριες σε αγαπη .Χαρα.Οπως τοτε που ενιωσα στο μυαλο μου τα μάτια μου.Τα ειδα απο καστανά να παιρνουν αλλο χρωμα .Εγιναν fractal ,βελη και χρωματιστες μπίλιες .Μετα βγηκα στον παγωμενο αερα και ήταν φθινόπωρο πια.Υπαρχουν πολλα που αξιζουν εδω τωρα .Αλλα για να τα κανω να μετρησουν πρεπει να τα τα στερησω απο τους αλλους .Λαμπουν μονο στο ζόφο.Ετσι είναι φταιγμενα αυτά .Με περιεργη λαμψη.
Λοιπον παραξενη συγκυρια.Να εισαι ενταξει οταν δε υπαρχει πια ελπιδα.Χορευουν στα παρων οι απαντησεις …

Permalink Leave a Comment

digital realism

November 21, 2010 at 7:29 pm (Uncategorized)

Υπαρχει ενας πυρηνας αληθειας σε καθε πλευρα της ζωης που αν μπεισ μεσα του την αλλαζει .την απογυμνωνει .την κανει διακριτά κομματια .ενα κενο για καθε καρδια που αν το πηδησεις γραφει πληροφοριες .Οδηγει στη διαδρομη και γιαυτό δεν κοιταει απεξω .δε αφηνει να τρακαρεις .Σε παει σιγα όμως και θεοβαρετα
Υπρχει ενας ορισμος της εξυπναδας οπου οριζεται ως η ικανοτητα να βλεπεις ομοιοτητες σε παρελθοντικες και μελοντικες καταστασεις.τις βαζεις τη μια πανω στη αλλη ,δε τις κρατας απομονομενες και εκει μαλλον φαινονται οι ομορφοι ανθρωποι γιατι σε βλεπουν ολοκληρο .σε τρωνε με τα ματια τους ηρεμα ,δε βιαζονται και κανουν παυσεις αναμεσα στις λεξεις .Καμια φορα μεγαλες .γιατι εχουν χρονο να παιξουν με τις καταστασεις σου .μινιμαλιστικα και πεζα μπορουν να σου μοιρασουν την ψυχη στα δικα σου, και στα δικα σου αλλα που ανηκουν και σε αλλους κομματια .Κοβεται η ψυχη?Καποιες φορες ναι.αν ειναι η αποσταση τοση οσο πρεπει για να χωραει στη σκεψη .Αν σκεφτεσαι πολυ ο ρεαλισμος θα σε τσακισει.θα σου σκορπισει τα παντα με τετοιο τροπο που δε θα εχει πια σχηματα..
Σκεφτομαι που και που να ανοιξω τον δικο μου πυρηνα και να τον βγαλω στο αερα.να γινει ειδωλο για άλλα ματια, προβολη σε τοιχους απο σπιτια που γουσταρω να μπαινω μεσα.αλλα μετα σκεφτομαι οτι δε με παει πουθενα .κανενας δε θελει facts στη ζωη του.διαπραγματευσιμη ενεργεια να τον κινει.Λειτουργικότητα .Μονο φαντασια .ονειρα να τα κανει οτι θελει.it is easy .Οταν στραβωνει ριχνεις το φταιξιμο αλλου.δε πειραζει .θεμα αποστασης αλλωστε

Permalink Leave a Comment

T Σ ΕΛΙΟΤ

June 8, 2010 at 5:24 pm (poems, lyrics, and ,tricky words)

Η ποίηση δεν είναι μια απελευθέρωση συναισθήματος αλλά μια απόδραση από το συνάισθημα.Αλλά μόνο όσοι έχουν συνάισθημα

γνωρίζουν τι σημαίνει να θέλεις να αποδράσεις απο αυτό

Τ Σ Ελιοτ

Permalink Leave a Comment

ripage a Carcharodon carcharias

June 8, 2010 at 5:21 pm (posts)

part 1

Ακόμα και το πιο φονικό ενστικτο επιβιώνει επιβαλλοντας το χρόνο του .

Eνας επικίνδυνος δολοφόνος. Όπου ξεχωρίζει όχι μόνο για την δύναμη του αλλά κυρίως για το ένστικτο αυτοσυντήρησης που διαθέτει.. Να μυρίζεις πριν δαγκώσεις Να κοιτάζεις πριν δώσεις το χαμόγελο σου. Να ανοίγεις το στόμα. Και να κάνεις με τα χέρια σου το σήμα του απείρου. Μικρός τινάζεσαι στο πρώτο άγγιγμα .Γέροντας πεθαίνεις  σε ένα όργιο κανιβαλισμού. Να πλέεις ,να κλαις μέσα στον εκάστοτε  χωροχρόνο που σε διαπερνά και να χαμογελάς στραβά και αλήτικα όταν σε λένε κτήνος .Ασχημίζεις μόνο από το ύφος των ματιών σου. Και όταν  αδειάζεις τα σωθικά σου κάθε δεύτερο βράδυ. Ψάχνεις το άλλο σου μισό στο τρίγωνο των Βερμούδων .Στο διαστημικό λεοφωρείο Ατλαντίς .Σε χαϊκού γραμμένο σε μπλε στένσιλ που θυμίζει. τώρα, αμέσως και γρήγορα .Κάθε στιγμή  και μελλοντική  αμνησία…Κάθε τέλος της και μνήμη

part 2

Στριμωγμένος στο μπαλκόνι στο περιθώριο εθελοντικά και αυθεντικά. Θέα με εποχές με άποψη ,αγάπη για την αγάπη ,την ομορφιά , σεβασμός ότι είναι φαινομενικά λίγη και ακριβή .Είτε παιχνίδι , φαγητό γυναίκα και μουσική ξέρεις ότι υπάρχει η ματιά πίσω από την ματιά .Το προσωπείο . Μετρώντας πάνω από όλα το βάθος, το ύψος του γκρεμού ,την απόσταση του παραθύρου ,το μήκος των φτερών .Ανάγκη για ασφάλεια αναλυση ,ρίσκο.Όλα.Μετράς τα όρια όταν δε φοβασαι τίποτα και τα πάντα.Πως γίνεται αυτό ρε?δε γίνεται γιαυτό είσαι ακόμα εδώ.Απο την μέσα μεριά του τζαμιού τόσο λεπτό όμως .Όσο το γυαλί ενός υποβρυχίου αναμεσα σε σένα και το νερο με τους καρχαρίες .Το περίεργο όνειρο. Μεσα στη κόλαση ,στον ωκεανό .Κοντά στο μάτι της πυρηνικής έκρηξης Να την κάνεις δικιά σου να γίνει ιστορίες για τα μικρά αδερφάκια σου αλλα να επιζήσεις κιόλας .Βόλτα . Παντα μια βόλτα πριν βουτήξεις …

Permalink Leave a Comment

INTO THE WILD

June 8, 2010 at 5:12 pm (posts)

 H απουσία απαιτήσεων είναι πολύ παρεξηγημένη έννοια τελικά.Απαιτεί τέλεια αυτογνωσία του εσωτερικού κόσμου σου, των δυνατοτήτων  και των περιεχομένων μέσων για να τις ικανοιποήσεις .Πέρα από αυτά τα πραγματιστικά και μετρήσιμα δεδομένα υπάρχει και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό.Μια κρυφή ενότητα ,ένα συνολο χαρακτηριστικών με δυναμική βόμβας.Ετοιμη να σκάσει όταν μεταβληθούν οι παράμετροι που την κρατούν σε έλεγχο.Εγωισμός .Μαθαίνεις να ισορροπείς στη λεπτή διαχωριστική γραμμή ,αυτή που θα χωρίσει την γνήσια επιβίωση από την χαρά της σύγκρουσης .Την δειλία ,από την ανάγνωση των αδυναμιών σου , την καταστροφή των ονείρων από την ανικανότητα συντήριση τους .Η συνειδητοποίση , η αλήθεια αντικαθιστά τις υπόλοιπες ανάγκες την αγάπη, τον  οίκτο κτλπ.Πόσο βαθειά μπορείς να πας για να το πετυχεις αυτό? Πιστεύεις ότι μπορείς  να το πετύχεις  έξω από την αλληλεπίδραση των πυρήνων των προβλημάτων? Δε πετυχαίνει .Ποτέ δε μπορείς να απορροφήσεις όλη την γνώση ,την ενέργεια που θα σου ξεκλειδώσει εκείνο το γρίφο που θα πας παραπέρα .Δε δουλεύει.Είτε κάτι κρατούν οι άλλοι για να είσαι εσύ ευτυχισμένος ,είτε αυτό που θα βρείς είναι βαρύ για να το χωνέψεις μόνος  μέσα στην ατομικότητα σου.Να μη είσαι ψέυτης  λοιπόν γιατί ξέρεις  ότι γράφεις για να σε διαβάσουν ,βοηθάς για τι το θέλεις, ονειρεύεσαι στο τζάκι σου έξυπνους ανθρώπους ,όμορφους και νέους ώστε να μοιράζεσαι μαζί τους  το κυνήγι σου

Η ευτυχία είναι αληθινή όταν μοιράζεται . Σωστό και αληθινό.Ποιό αληθινό όμως είναι πως δυστυχία που δε μοιράζεται σκοτώνει πρώτα τους αλλους .Γιατι συμφωνα με ένα αφελές  σενάριο οι ανθρωποι δημιουργούν δεσμούς μεταξύ τους και όταν τους κόβεις είναι σα να τους ακρωτηριάζεις .Θελουμε μεταξύ μας να νιώθουμε.Και μπορεί  το να εχεις και να μην δίνεις να είναι σκληρό αλλα πιο απάνθρωπο είναι να πέρνεις του διπλανού σου και να το πετάς στα σκουπίδια .Επειδη είσαι οργισμένος ,ανασφαλής ,σε σύγχιση,Ετσι πρέπει να ψάξεις πολύ βαθιά  μέσα  σου για ποια πρέπει  να είσαι διαθετιμένος να πεθάνεις και μοιραία εκεί  είναι και η παγίδα .Ισως πρέπει να το κάνεις για τους άλλους .Καταλαβες?Ποιο το νόημα να ζεις απόψεις, ιδέες αν  δε τις δοκιμάζεις ή αλλάζεις αιώνια?Πως περνιέσαι για γεναιόδωρος αν δε δώσεις ποτέ από το υστέρημα σου ?Φτανεις να  θεωρήσαι ειλικρινής χωρίς  ποτε να έχεις εμπλακεί σε δυσκολες κουβέντες .Φίλος χωρις να δώσεις κατι δικό σου στον άλλο. (δώρο όχι ανταλλαγή)Ασυμβίβαστος μόνο επειδή σε πλήγωσε η συμβατικότητα .Δε κάνεις πραγματικές επιλογές  έτσι .Εισαι πέτρα, νεκρός και τα θηρία δε τρώνε νεκρούς .Προσεξέ το αυτό. Η ζουγκλα είναι από την άλλη μεριά του χάρτη.Νοτια .Στα καλοκαίρια..Εκεί φαίνονται όλα .Να είσαι μάγκας και να μπεις μεσα Ρινγκ είναι και πέφτει ξύλο.Σε έχουν δείρει ποτέ ?Τοτε γνωρίζεις ότι ο στόχος είναι πάντα το κεφάλι…Εκεί και τα σημάδια της μάχης σου.

Permalink Leave a Comment

Next page »